Katarzyna Kozyra / Szukając Jezusa / Looking for Jesus
11.04.2014 – 1.06.2014
April 11, 2014 – June 1, 2014

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player


Od początku działalności Atlasa Sztuki planowaliśmy wystawę Katarzyny Kozyry. Kozyra jest jedną z najbardziej znanych artystek w Polsce, ważną przedstawicielką sztuki krytycznej, jej twórczość jest nierozerwalnie związana z naszą nową rzeczywistością po 1989 roku. Artystka stała się powszechnie znana już na początku swojej drogi twórczej, dzięki pracy dyplomowej z 1993 roku zatytułowanej Piramida zwierząt. Rozgłos ten za sprawą mediów był, niestety, głównie negatywny. Kolejne prace artystki: Więzy krwi, Olimpia, Łaźnia damska, Łaźnia męska dotykające takich trudnych kwestii społecznych jak śmierć, choroba, obcowanie z nagością były szeroko komentowane, choć często nierozumiane, a nawet ocenzurowane, jak w przypadku dwóch z czterech fotografii składających się na pracę Więzy krwi. Katarzynie Kozyrze przyklejono etykietę artystki kontrowersyjnej i skandalizującej. Podejmowanie trudnych tematów przez Kozyrę zostało jednak nagrodzone Paszportem Polityki za rok 1997 dla najbardziej obiecującej artystki. Kolejny sukces to rok 1999 i wyróżnienie na 48. Biennale w Wenecji za Łaźnię męską. O nagrodzie w Wenecji Katarzyna Kozyra mówi dziś w rozmowie, którą publikujemy w niniejszym katalogu: "Ta nagroda spowodowała, że zaakceptowano to, co robię". Kolejne projekty artystki: Święto wiosny, Kara i zbrodnia, W sztuce marzenia stają się rzeczywistością, Lou Salome, Casting potwierdziły jej fenomen oraz ugruntowały jej pozycję we współczesnej sztuce.
Pomimo że od dawna nosiłem się z zamiarem zorganizowania wystawy Katarzyny Kozyry, artystkę poznałem dopiero wiosną 2009 roku. Zaprosiłem ją do Atlasa Sztuki, ale z powodu przygotowywań do monograficznej wystawy podsumowującej prawie dwudziestoletni okres twórczości artystki w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki w 2010 roku i innych rozlicznych zobowiązań wystawa w Atlasie Sztuki musiała jednak poczekać. Do rozmów na temat wystawy wróciliśmy na przełomie 2012 i 2013 roku. Katarzyna Kozyra wraz z Hanną Wróblewską wybrała Atlas Sztuki na miejsce pokazania pełnej wersji swojego najnowszego projektu Szukając Jezusa/Looking for Jesus, którego zwiastuny zaprezentowane zostały wcześniej w 2012 roku w Sztokholmie oraz w 2013 roku w Warszawie i Berlinie. Po wspomnianych pokazach fragmentów pracy artystka spędziła w 2013 roku kolejne tygodnie w Jerozolimie, poszukując osób utożsamiających się z postaciami biblijnymi, doznających zaburzenia określanego przez psychiatrów syndromem jerozolimskim. Powstał film dokumentalny, o którym Andrzej Wajs w swoim tekście mówi, że "nie jest zapisem żadnej z osobliwości związanych z miejscem, którym jest Jerozolima. Ani opisem klinicznego stanu ekstatycznej religijności. To opowieść o braku, nieobecności i łaknieniu". Analizując najnowsze dzieło Kozyry, Andrzej Wajs stwierdza, że "Szukając Jezusa nie jest dokumentem w klasycznym rozumieniu słowa. To diagnoza i zarazem dziennik podróży samej artystki, która w pewnym momencie zauważa, że opowiada też własną historię. Jeśli wprowadza do swego słownika słowo casting, to nie tylko po to, by rozpisać publiczny przetarg na samą siebie (bo przecież wielokrotnie już samą siebie odgrywała, traktując własną tożsamość jako kostium). Epizod jerozolimski pozwala jej lepiej zrozumieć fenomen autoidentyfikacji, bo może go teraz rozpatrywać niejako z zewnątrz. Ale różnica między nią samą a jej bohaterami polega głównie na tym, że gdy ona od dawna już wie, że jej tożsamość znajduje się w zarządzie innego (którym oczywiście też jest), że jest sama tylko jej dzierżawcą (bez prawa pierwokupu), tamci są święcie przekonani o tym, że inność (w tym również kulturowa alienacja) jest skazą, którą muszą wymazać, i że dopiero odnajdując siebie, odszukają drogę do Jezusa. Jako gwaranta i strażnika ich podmiotowości. Jeśli czują się jej najemcami, to tylko za jego przyzwoleniem. Niczym apostołowie. O tym jest ten film".
Pomysł na Szukając Jezusa zrodził się w trakcie realizacji wcześniejszego projektu artystki, Castingu, o czym Kozyra opowiada w rozmowie z Joanną Ruszczyk: "W Tel Awiwie robiłam casting do filmu autobiograficznego i tam pomyślałam: co ja siebie szukam?! Powinnam Jezusa znaleźć! Byłam w Jerozolimie kilka razy. Zainspirował mnie syndrom jerozolimski". W moim przekonaniu Szukając Jezusa to kolejna ważna praca w dorobku artystki, która w najbliższych latach zostanie pokazana w wielu miejscach w kraju i za granicą w trakcie indywidualnych, jak i zbiorowych prezentacji nie tylko w galeriach i muzeach. Po łódzkiej premierze pełna wersja Szukając Jezusa zostanie pokazana w dniach 27 czerwca-2 sierpnia br. w Galerii Labirynt w Lublinie.
Polecam lekturę eseju na temat twórczości Katarzyny Kozyry autorstwa Andrzeja Wajsa - czyta się go jednym tchem. Zachęcam także do lektury rozmów, jakie z artystką przeprowadzili Joanna Ruszczyk i niżej podpisany. Dwóch bardzo różnych rozmów, w których wybitna artystka dzieli się swoimi ugruntowanymi przemyśleniami na temat sztuki i współczesności. Dodatkowo robi to w bezpośredni sposób, tak zwyczajnie, normalnie.
Z przyjemnością zapraszam do Atlasa Sztuki na spotkanie z twórczością Katarzyny Kozyry. Zapraszam z tym większą przyjemnością, że kuratorką prezentacji Szukając Jezusa jest Hanna Wróblewska.

Jacek Michalak

 

 

 

 




Right after Atlas Sztuki had been opened, we started to plan the exhibition of Katarzyna Kozyra's works. Kozyra is one of the most famous Polish artists, an important representative of critical art, whose creative activity is integrally connected with our new reality after 1989. The artist has become commonly known at the very beginning of her artistic way, thanks to her thesis entitled Animals Pyramid. This fame caused by media was unfortunately mostly negative. The artist's next works: Ties of Blood (Wiezy krwi), Olympia (Olimpia), Female Baths (Laznia damska), Male Baths (Laznia meska), touching such difficult social issues as death, illness, intercourse with nakedness, were widely commented, although very often not understood or even censored, as in the case of two out of four photographs of which the work Ties of Blood (Wiezy krwi) consisted. Katarzyna Kozyra has been labelled as a controversial and scandalizing artist. On the other hand, the fact that she was touching difficult subjects was rewarded with the Polityka's Passport for the year 1997 for the most promising artist. The next success comes in 1999 – it was an award at the 48th edition of Biennale in Venice for the Male Baths (Laznia Meska). About the prize in Venice Katarzyna Kozyra talks today in a conversation which we publish in this catalogue: "This prize has caused that what I am doing has been accepted". Next projects of the artist: Spring's festival (Swieto wiosny), Punishment and Crime (Kara i zbrodnia), In Art Dreams Become Reality (W sztuce marzenia staja sie rzeczywistoscia), Lou Salome and Casting, have confirmed her phenomenon and established her position in the contemporary art.
Although I had planned to organize the exhibition of Katarzyna Kozyra for a long time, I got to know the artist in person only in the spring 2009. I invited her to Atlas Sztuki, but due to preparations for a monographic exhibition summarizing almost twenty years of her creative activity, which took place in the National Art Gallery Zacheta in 2010, and plenty of other obligations, the exhibition in Atlas Sztuki had to wait. We came back to the conversations about the exhibition in 2012/2013. Katarzyna Kozyra together with Hanna Wroblewska chose Atlas Sztuki as a venue to show the full version of her latest project Looking for Jesus (Szukajac Jezusa), the trailers of which were shown earlier in 2012 in Stockholm and in 2013 in Warsaw and Berlin. After the abovementioned presentations of parts of the work, in 2013, the artist spent next months in Jerusalem, looking for people identifying themselves with biblical characters, suffering from a disorder which psychiatrist call the Jerusalem syndrome. As a result, a documentary was created, about which Andrzej Wajs says that "it is not a record of any of peculiarities connected with Jerusalem. Not it is a description of a clinical state of ecstatic religiosity. It is a story about a scarcity, absence and hunger". While analyzing the latest work of Kozyra, Andrzej Wajs states that "Looking for Jesus (Szukajac Jezusa) is not a documentary in the classical way of understanding this term. It is a diagnosis and at the same time the artist's personal journey log – at one moment she notices that she is telling her own story. If she introduces the word casting to her own dictionary, she does it not only to put herself out to a public tender (as she has already played the part of herself plenty of times, treating her own identity as a costume). The Jerusalem episode lets her better understand the phenomenon of auto-identification, as she can consider it somehow from outside. But the difference between herself and her heroes is mainly the following: she has known from a long time that her identity is possessed by someone (who she of course also is herself), that she is only a leaseholder (without a right of pre-emption), whereas the others are deeply convinced that otherness (including a cultural alienation) is a flaw which they have to get rid of, and that only through finding themselves, they will be able to find a way to Jesus, as guarantors and guards of their subjectivity. If they perceive themselves as its leaseholders, it happens only if Jesus allows. Like the Twelve Disciples. This is what the movie is about".
The idea of Looking for Jesus (Szukajac Jezusa) first appeared during the realization of the artist's earlier project, Casting, about which Kozyra talks in a conversation with Joanna Ruszczyk: "In Tel Aviv I made a casting for an autobiographical movie and there I thought: what for am I looking for myself?! I should find Jesus! I have been to Jerusalem several times. I have been inspired by the Jerusalem syndrome". According to me, Looking for Jesus (Szukajac Jezusa) is the next important work in the artist's output, which in the next years will be displayed in many places in Poland and abroad during both individual and joint presentations, not only in galleries and museums. After the premiere in Lodz, the full version of Looking for Jesus (Szukajac Jezusa) will be presented in the Labyrinth Gallery (Galeria Labirynt) in Lublin from 27th June to 2nd August 2014.
I encourage you to read an essay on Katarzyna Kozyra's creative activity written by Andrzej Wajs – one reads it in a single breath. Additionally, I encourage you to read the conversations conducted with the artist by Joanna Ruszczyk and the undersigned. These are two completely different conversations in which the prominent artist shares her established thoughts about art and contemporaneity. Additionally, she does it in a very direct, usual, normal way.
I have a real pleasure to invite you to Atlas Sztuki for a meeting with the creative activity of Katarzyna Kozyra. This pleasure is even bigger due to the fact that the curator of the presentation Looking for Jesus (Szukajac Jezusa) is Hanna Wroblewska.

Jacek Michalak


katalog / catalogue
katalog
25.1 MB

 

 

Andrzej Wajs, POZA FORMATEM >
Muszę siebie prowokować, z Katarzyną Kozyrą rozmawia Jacek Michalak >
Rynek zajebał sztukę, z Katarzyną Kozyrą rozmawia Joanna Ruszczyk >

 

 

 

 

 

 

 

Katarzyna Kozyra pragnie podziękować:
Katarzyna Kozyra would like to say Thank You to:
Krzysztofowi Baradziejowi, Natalie Fortunie Bouwer, Jakubowi Burakiewiczowi, Fabio Cavallucciemu, Kasi Czekalskiej, Joannie Gruszeckiej, Pauli Kukli, Maciejowi Kraśniewskiemu, Nitzanowi Leviemu, Agnieszce Magdziarek, Piotrowi Niemyjskiemu, Rachel Rits-Volloch, Chen Serfati, Dianie Shoef, Mirkowi Szewczykowi, Katarzynie Szumskiej, Joergowi von Weilerowi, Yanivowi Yur, Nikicie Zułkarnajewowi, Julii Żukowskiej.

 

 

 

 

Współpraca:
Cooperation:

Fundacja Katarzyny Kozyry (Katarzyna Kozyra Foundation)

 

 

 

 

 

 

 

Partner projektu
Project's partner